Ποτέ δε μέτρησα σωστά
Ποτέ δε μέτρησα σωστά
τα τετράγωνα κυλούσανε λοξά
τα δάχτυλά μου δεν αρκούσαν
Άλλωστε, δεν τα κατάφερνα με τ’ αγκίστρια
και τα Χ
Αγάπησα τραγούδησα
με μαυρισμένο μάτι κι άρρωστη τροφή
ο χρονομέτρης κρατάει καθυστέρηση
κι εγώ
να περιμένω εδώ
τα επιδόματα της Άνοιξης.
Ξαναγυρνώ
Ξαναγυρνώ στον παλιό μου εαυτό
με άγριες διαθέσεις
Κατεβάζω τα σύννεφα
να μου δώσουν νερό
Μιλώ με τα πουλιά
και βγάζω άκρη
Ακούω βήματα επιδέξιων χορευτών
Μουσική από μέρη
Ξυπόλητων αγγέλων
Μασώ φύλλα καρδιάς
και αποφαίνομαι
Τα χρώματα μοιράζονται σε όλους
Οι εχθροί μιλούν με ανθρώπινη φωνή
χωρίζοντας τα κράτη εξίσου μεταξύ τους
σπέρνοντας οργώνοντας γελώντας
Κι εμείς
πλάσματα με ζωή που θα ορίζουμε
ώσπου μας φτάσει χέρι – χέρι
ως το τέλος.
Μια γη ξηρά τροφή
Μια γη ξηρά τροφή δίχως πουλιά σκουλήκια φύκια
Μια γη αγριεμένης ερήμου
Μόνη μου
χτυπώ με ρυθμό τα δάχτυλα στο περβάζι
μήπως βρω μιαν άκρη στη μουσική
Φτύνω αίμα στο χαρτί
φοβάται δε μιλάει
δε βγαίνουν εικόνες απ’ το χέρι μου
σπάνια ανταποκρίνονται τα υλικά
Και όλα είναι τώρα
Φόβος φυσάει φουσκώνοντας τα ρούχα στο μπαλκόνι
Τίποτα δεν τελειώνει για ν’ αρχίσουν τα καινούρια
Απειλή το βράδυ
Άπραγο το πρωί
Το μεσημέρι πεινασμένο καταλήγει στο ψωμί
Να δώσει φως η άνοιξη
Το δέντρο τη σκιά του
Να λερώσουν την αυλή τα μουσκεμένα φύλλα
Να βαπτιστούμε να βρούμε τα χέρια και τα πόδια μας
Να δώσουμε μάχες με φυσικά φαινόμενα
με ιδρωμένες αποφάσεις άψογων αρχηγών
για το Διάστημα
Δεν ξέρουν
Δεν πίνουν
Δε φιλούν
Μασούν τα χάπια των φυλακισμένων ονείρων τους
Περιμένουμε να δούμε ένα ψάρι στο νερό
Να πιάσουμε γυμνοί γεννήματα και σπόρους
Να φάμε να μυρίσουμε
Να χαθούμε σε χάδια και λιβάδια
Να δαμάσουμε τη θάλασσα
Και η γη να ξαναβρεί τα ζωντανά της.
Αύγουστος 2025