Πληγή
Ναυτικοί κόμποι τα λόγια της.
Στάχτες τα μάτια του.
Του ονείρου η γεύση.
Πικρή, απόμακρη, ξεχασμένη.
Κατακτητές χαμένων στιγμών.
Υποκινητές της αλήθειας.
Κρυφά αγκαλιάζω το αποδεκτό, το χαϊδεύω τρυφερά.
Φαντάζομαι κόσμους δίπλα του.
Πολυτάλαντες μητέρες γεννούν διψασμένους καιρούς.
Κρατούν αιχμάλωτα παιδικά χαμόγελα.
Κάπου στα σταφιδιασμένα μάγουλα, πέρα από τα δαρμένα χέρια σου.
Μοιάζει σαν να μην μπορώ να σε δω.
Σε ποιους αναφέρεσαι, ποίημά μου;
Στους χαμένους; Τους υποκριτές; Τους ανυποψίαστους;
Παγιδεύονται ακτίνες αντοχής στους κοραλλοειδείς διαδρόμους της επαγρύπνησης.
Προσφέρει τοπία που δεν πρόλαβαν να τα χορτάσουν πολλοί.
Από συνήθεια τα λέω ελπίδα.
Εκείνη όμως την έχασα όταν δίστασα.
Αν υπήρξε ποτέ, μάλλον θα ήμουν εγώ.
Στο σαλόνι μου, φορώντας τα παιδικά μου ρούχα.
Χιονοστιβάδες
Κάποιες χιονονιφάδες υπάρχουν για να κατακτούν τη λάσπη.
Γκρίζοι ουρανοί, παγωμένοι καιροί.
Παράλογες ηλιαχτίδες.
Προσμένουν την ελεύθερή τους πτώση.
Παρατηρητές καιρικών δελτίων.
Αστροναύτες στους ωκεανούς.
Κάπου κρυμμένες.
Δολοφονημένες ανάσες.
Προκαλούν με τη γέννησή τους.
Στιβαγμένοι χρόνοι, συμπυκνωμένες ζωές.
Καταδικασμένοι σε εμπνεύσεις.
Σπουδαίων και αδιαμφισβήτητων.
Σαν να θαμπώνει η όραση.
Δεν αντικρίζω άλλο τις παιδικές αναμνήσεις.
Την μπλε μου κουβέρτα με τα χρωματιστά αστέρια.
Θέλω να με σκεπάζει από τη θλίψη.
Σαν να θαμπώνει η όραση.
Θα είναι από το χιόνι.
***
Ο Αντριάν Μπουλλάρι είναι δευτεροετής φοιτητής κοινωνικής πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, γραφεί κυρίως για θέματα όπως: την κοινωνική αποξένωση, την μνήμη , την ελευθερία και την παιδική ηλικία. Βασικές επιρροές του είναι η Κατερίνα Γώγου και ο Ντίνος Χριστιανόπουλος, χωρίς όμως να παρεμβαίνουν αισθητά. Κάποια ποιήματα του υπάρχουν και στο προσωπικό του substack ( Le gardien).
Παρακάτω μπορείτε να ακούσετε την απαγγελία των ποιημάτων από τον ίδιο τον ποιητή: