Οικογενειακός τάφος
Εγώ ήθελα μια χαρούμενη παιδική ηλικία
Μια χαρούμενη οικογένεια
Σαν αυτές στις διαφημίσεις για το γάλα:
πρωινό στο μπαλκόνι
βούτυρο και μαρμελάδα
Αντί για αυτό πήρα ένα νοσοκομείο.
Αντί για αυτό πήρα έναν τάφο.
Αυτή είναι η κληρονομιά μου. Αυτή η προίκα μου.
(Η μαμά μου με φιλούσε στο μέτωπο για να δει αν έκαιγα από τον πυρετό
Κι εγώ τη φίλησα στο μέτωπο
Ήταν παγωμένη.)
Πηνελοπιάδα
Μένω να υφαίνω στον αργαλειό
Πάντα η ίδια σκηνή, η ίδια ραψωδία (μια τραγωδία, άραγε, γιατί δεν γράψανε για εμάς;)
Ράβω και ξηλώνω
Μόνη
Και εκείνοι στα ταξίδια τους
Γνωστή η ιστορία
Κι όμως, είμαι εγώ που παλεύω
Εγώ που ζω το δράμα
Εγώ που βλέπω Κύκλωπες και Λαιστρυγόνες και τέρατα και μάγια
Και αφήνω σε αυτούς μόνο το φαγοπότι και το σώμα
Και είμαι εγώ η Πηνελόπη,
εγώ και όλες οι άλλες
Γιατί δεν έρχεται σε εμένα· από εμένα πάντα φεύγει.
Μένει για έναν χρόνο, έστω για επτά, κι ύστερα φεύγει.
Λέει πως είμαι μια θεά, παιδιά μαζί μου κάνει, μα
Βασίλεια και αθανασίες τα πουλάει για μια Ιθάκη.
Όμως κι εκεί εγώ τον περιμένω
Μα έρχεται πολύ αργά
Και δεν έρχεται για εμένα
Μπορεί κι εγώ να τον μισώ…
Ζητώ συγγνώμη στους μνηστήρες
Μπορεί να με αγαπάνε
Αλλά εγώ έχω βρει τον θρόνο μου μέσα στην κάμαρά μου
Ρίζες έβγαλα κι εγώ όπως και το κρεβάτι
(αυτός και τα δυό μάς έχτισε)
Να μυρίζω τα σεντόνια που κάποτε ακουμπούσε
Όταν γυρίσει δεν θα μυρίζει πια το ίδιο.
Είκοσι χρόνια πέρασαν…
Του κάκου η υπομονή μου
Κανένας δεν θα έρθει
Και έξω δεν περιμένει πια κανείς
Αυτόν τον καιρό καταπιάνομαι με νέους ήρωες
Έφυγα από την Οδύσσεια για να πηδήξω στην Αργώ την ώρα που μπαρκάρει
Παίζω πάλι την κόρη που δίνει τη λύση, που τον εαυτό της δίνει
Μα στην πατρίδα άλλη τον περιμένει και αυτός άλλη διαλέγει
Κι εγώ με το κορμί κομμάτια χωρίς γιο ή αδερφό
Μένω μόνο με τις σκέψεις μου
Γιατί αυτός δεν με θεράπευσε
Φαίνεται αυτή που αργώ εγώ είμαι…
Έξω από της Κρήτης τον λαβύρινθο ξετυλίγω μίτο
Αλλά μύθος δεν γράφτηκε για εμένα
Μόλις το παλικάρι νικήσει το θηρίο
Σε ξερονήσι θα με παρατήσει
Κι ύστερα στα βιβλία θα γράψουν πως με ζήτησε ο Διόνυσος,
αλλά δεν είναι αλήθεια…
Γυρνάω όλη την Ελλάδα
Με το χρυσό μήλο στο χέρι χτυπάω τις πόρτες, ζητιανεύω
Κάποιον να με αγαπήσει
Όχι να κάνει πόλεμο· απλώς να με αγαπήσει
Γυρνάω πίσω στο δωμάτιο. Σχεδόν τελείωσε το υφαντό.
Το βάζω κι αυτό στην άκρη μαζί με όλα τα άλλα. Γέμισε το δωμάτιο.
Ίσως θα έπρεπε να τα πουλήσω για να βγάλω τουλάχιστον κάτι από όλο αυτό
Ωραίοι που είναι οι μύθοι
Ωραία κάνουν όσα νιώθω
Αλλά εγώ δεν βρίσκομαι σε νησί, δεν είμαι βασίλισσα, δεν ξέρω να κεντάω
Και στα κύματα κανείς δεν δέρνεται σε εμένα να επιστρέψει
Κόρη του ήλιου, κόρη της νύχτας, κόρη του ωκεανού ή και της γης
Εγώ είμαι κόρη ανθρώπων
Από χώμα, νερό και αίμα
Από φόβο και μια μεγάλη αγάπη
Είναι κι αυτό κάτι θεϊκό…
Έλεγες είμαι η Καλυψώ, η Κίρκη, η Πηνελόπη σου
Και έγινες Κανένας.
300
Στις Θερμοπύλες του ονείρου μου
Καραδοκεί ο Εφιάλτης
Εγώ ο Λεωνίδας
Εγώ οι 300
300 φορές πεθαίνω.
Ωμοφαγία
Μαζί με τις εποχές
Αλλάζω δέρμα
Το νιώθω να ξεφλουδίζει
Έτσουζε, γέμισα πληγές, έχασα ό,τι ήταν δικό μου και με μανία το τραβούσα πίσω κι αυτό τότε γλιστρούσε μέσα απ’τα χέρια μου
Έμεινα μισή, έμεινα γυμνή, έμεινα με το ίδιο μου το κρέας έξω.
Κόκκινα ζεστά αχνιστά τα άντερά μου
Μέσα στις πληγές και στο αλάτι
Κρασί το αίμα
Τα σπλάχνα μου στο πιάτο
Τα χέρια μου κομμένα
Σε δίσκο το κεφάλι
Η γλώσσα ανάποδα
Τα μάτια γυρισμένα
Χείλη μες στα δαγκώματα
Ένας λαιμός σκισμένος
Με αυτά θα έβαφα στον πίνακα τον άσπρο
Κρεοπωλείο το σώμα μου
Στον πάγκο η καρδιά μου, που χτυπάει ακόμα
Φρέσκια
Ζωντανή
Από πάνω της κρέμεται ο μπαλτάς
Πιτσιλιές στην ποδιά
Ποτίζει το ξύλο
Μυρίζει θάνατος
Τα μέλη μου σπασμένα
Τα μυαλά χυμένα
Τη σάρκα, το αιδοίο μου, σκίζει με δεξιοτεχνία το μαχαίρι
Στη Βαρβάκειο
Ανάμεσα σε πτώματα
Πουλιέμαι
Το κομμάτι
Η μήτρα όμως έμεινε
Με αυτή θα εκδικηθώ.
(και την ψυχή μου)
***
Είμαι η Νίκη! Είμαι 23 και ζω στην Αθήνα. Σπουδάζω νομικά, θέατρο και κλασικό τραγούδι. Διαθέτω πτυχίο ανώτερων θεωρητικών της μουσικής (Αρμονία) και είμαι μέλος της γυναικείας χορωδίας Chóres. Έχω δουλέψει σε βιβλιοπωλείο, ως βοηθός σκηνοθέτη και αυτήν την περίοδο είμαι ταξιθέτρια. Ασχολούμαι με τις τέχνες, μέσα από τις σπουδές μου, τα διάφορα σεμινάρια που παρακολουθώ, αλλά και στον προσωπικό μου χρόνο: ζωγραφίζω, τραγουδάω, παίζω, χορεύω, διαβάζω και, φυσικά, γράφω. Φέτος, παρακολουθώ σεμινάριο δημιουργικής γραφής με τη δραματολόγο Έρι Κύργια, σεμινάριο επιμέλειας-διόρθωσης κειμένων των εκδόσεων Παττάκη, και σεμινάριο υποκριτικής του ΕΚΠΑ. Στα 8 μου έγραψα το πρώτο μου παραμύθι. Έκτοτε έχω αυτοεκδόσει ένα δοκίμιο για τον αντισπισισμό, που έχω παρουσιάσει και με ομιλία στο Vegan Life Festival, ποιήματά μου έχουν δημοσιευτεί στο περιοδικό του itravelpoetry, έχω βραβευτεί σε διαγωνισμούς στα σχολικά μου χρόνια, και συνεχίζω να γράφω ποιήματα, θεατρικά έργα, μεταφράσεις και ανθολογίες, ευελπιστώντας κάποια στιγμή να εκδοθούν.
Παρακάτω μπορείτε ν’ ακούσετε απαγγελία των ποιημάτων από την ίδια την ποιήτρια