Συχνά πυκνά κάνω μια γενική.
Θέλει κόπο να διατηρηθεί αναλλοίωτο
το τίποτα.
Ξεσκονίζω προσεκτικά τις γωνίες
απ’ τις ενοχές.
Πληθαίνουν σφαίρα
κι οι ψίθυροί τους γίνονται στόμα
που σου μασουλάει το μυαλό.
Μα είναι κι ανώφελο να τις κρατάς.
Αγύριστο κεφάλι ο χρόνος.
Πεισματικά, σαν το ποτάμι, μόνο εμπρός.
Συγυρίζω τα ριχτάρια στον καναπέ.
Θέλω αναπαυτικά
να παρακολουθώ
την ύπαρξή μου
να περιφέρεται κουτσουρεμένη.
Περνάω κι ένα χέρι τον θαμπό καθρέφτη
των προσμονών.
Όχι μήπως δω πιο ξεκάθαρα ή ελπίσω κάτι.
Πιο πολύ μηχανικά γίνεται
όπως η αναπνοή μου.
Πλυντήρια δυο – τρία τουλάχιστον!
Μαζεύονται βουνό
τα ρούχα της προσποίησης στο καλάθι
κι εγώ φοβάμαι την αλήθεια
πιο πολύ κι απ’ το θάνατο.
Στρώνω σχολαστικά το κρεβάτι
κι αλλάζω μαξιλάρια
για να ’ναι ακόμα πιο βαθύς
ο λήθαργος.
Κυρίως μ’ αυτά που δε συμβαίνουν.
Γράφω λίστα αγορών
καθότι γρήγορα πολύ
τα ψυχικά αποθέματα εξαντλούνται.
Βαθαίνει τότε τόσο το κενό
που ουρλιάζει σαν μωρό τις νύχτες.
Τελευταίο αφήνω πάντα το μπαλκόνι.
Θέλει κι αυτό καθάρισμα.
Άφησε πολλούς λεκέδες η ευτυχία
όχι η δική μου
των άλλων.
Όμως ποτέ δεν βγαίνω.
Ζαλίζει η απότομη έκθεση
σ’ ό,τι δεν έζησες ποτέ.
Ο Βασίλης Ξυπόλυτος γεννήθηκε στις Σέρρες. Είναι απόφοιτος της Φιλοσοφικής Σχολής του Α.Π.Θ. και κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου της ίδιας σχολής. Έγραψε το πρώτο του ποίημα μετά από ένα στοίχημα και ευτυχώς γράφει σπάνια. Αγαπά όσο τίποτε άλλο τη θάλασσα. Από το 2014 ζει και εργάζεται στη Γερμανία. Σε μια πόλη δίχως θάλασσα.