Πρώτη στάση
Σε όλες τις διαδρομές
το μπλε του κοβαλτίου
φοβάμαι.
Αυτό της Δύσης, το ανυπόφορο.
Πάντα απρόθυμο και άπιαστο.
Πάντα αργά να σβήνει.
Του τραύματος ασπίδα
όλα τα ουράνια ταξίδια.
Στο τελευταίο κάθισμα
πάντα θα περιμένει
ο οδηγός τους.
Μόνο για να πλαγιάσει
στο βόρειο δεσμό.
Και έπειτα να χαθεί.
Με λίγη αστερόσκονη.
Πορεία πρώτη
Ήχος από μακριά.
Μικρού μήκους
ταινία
για να αποκοιμηθείς.
Εδώ δεν νανουρίζεται
κανείς.
Μόνο υπνωτίζεται.
Νυχτώνει.
Εγκυμονείς άδικο
Και αποβάλλεις.
Άλλη μια μέρα πρωτοπορίας
μα ο λόγος στάζει ακόμα
άχρονο
συστημικό
οξύ.
Εναλλακτική μέθοδος
Το βράδυ σταυρώνω το κορμί
για γρήγορη θεραπεία.
Το πρωί
το αλείφω με σεροτονίνη.
Χαράζω τρίγωνα
με τα δάχτυλα.
Αιωρούμαι.
Διπλώνω το στομάχι.
Το διαμελίζω
και διαλογίζομαι.
Έτσι λένε κάποιοι φτιάχνεται το σώμα.
Μα αλίμονο
σε όσους ισχυρίζονται
πως με τη λήθη επουλώνουν.
Αλίμονο σε όσους μέσα στη λήθη γίνουν
Κάποιοι
Κι εγώ μαζί τους Τίποτα.
Θερινό ηλιοστάσιο
Αργοπορημένα πάλι
δυσπνέω.
Με τη βαρύτητα
να πατά το σώμα,
μένω δέκα μέρες πίσω.
Οι πρώτες ακτίνες
τεντωμένα σκοινιά.
Στο μπαλκόνι
που δεν είχα.
Η ανάγκη μας
μια σταγόνα
στο λαιμό.
Και εγώ την καταπίνω
στο κρεβάτι.
Τρίτη πορεία
Στους δρόμους
γύρω μου
η δεκαετία του ’80
μαζί με εκείνη του ’70 αγκαλιά.
Τασάκια πεταμένα
Σκισμένα παπούτσια και τζιν.
Η συγχώρεση
μια ρωγμή στον τοίχο
και μια τρύπα
πολλαπλών χρήσεων.
Η οικογένεια δεν αλλάζει.
Βιταμίνες.
Ξέχασα τις βιταμίνες.
Η οικογένεια είπε ότι πρέπει να με αφήσω.
Η οικογένεια είπε ότι πρέπει να με πετάξω.
Και ο πατέρας λείπει
–για να μη λείψει τίποτα–
Στους δρόμους
γύρω μου η δεκαετία του ’90
και κάτι άγνωστοί μου.
Περπατάνε αγκαζέ
και ουρλιάζουν.
***
Η Κωνσταντίνα Ρούση γεννήθηκε το 1994 στην Πρέβεζα. Είναι απόφοιτη της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών. Συμμετέχει σε project και εκθέσεις με νέους εικαστικούς και έχει βραβευτεί για έργο της. Το πρώτο ποιητικό της βιβλίο εκδόθηκε το 2023 με τίτλο Mία αρχή μόνο το Σύμπαν, εκδ. ΑΩ. Εργάζεται στην εκπαίδευση και ζει στην Αθήνα.