Πέντε να είναι τα λεπτά; Πώς στίχους να σκαρώσω;
Τι εργασία, το λοιπόν, εγώ να παραδώσω;
Τρέχει ο χρόνος βάναυσα κι ο δείκτης με αγχώνει.
Κι η έμπνευση από μακριά, γελά, μ’ αποκαρδιώνει.
Βρε η τέχνη θέλει υπομονή, κι όχι τρεχαλητό.
Τουλάχιστον για μένανε, έναν απλό θνητό.
Μάλλον δεν έχω, τελικά, το άγγιγμα του Μίδα.
Δέκα λεπτάκια μοναχά ζητώ κύριε Κρεμμύδα.
***
Από το πρόσφατο μάθημα Δημιουργικής Γραφής (Ποίηση) στο Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας, Συγγραφή Α’ έτος, 2ο Τμήμα, ένα ποίημα που γράφτηκε σε πέντε λεπτά, όπως ήταν η άσκηση. Επειδή αναφέρομαι προσωπικά (και όχι μόνον) σκέφτηκα να το μοιραστώ μαζί σας. (Κ.Κ.)