Ημερολόγιο ασημάντων 132: Ο δρόμος μας ανήκει | Δημήτρης Τζουμάκας

In Λογοτεχνία, Πεζογραφία, Χρονογράφημαby mandragoras

 

20.5.19 Μεσημεριανό στο φοιτητικό ρεστοράν του Πολυτεχνείου. Συνήθως το φαγητό στα εστιατόρια των πανεπιστήμιων δεν είναι της προκοπής. Εδώ είναι. Η τιμή δύο ευρώ και πενήντα πέντε σεντς. Βλέπω και τα κορίτσια της αρχιτεκτονικής που είναι υπέροχα. Κι από πάνω μου το σύνθημα: Ο δρόμος μας ανήκει αρσενικές και θηλυκοί.

Καταμεσήμερο κι αυτή τη φορά ξέχασαν τα φώτα ανοιχτά στην Αχαρνών. Άργησαν να τα ανάψουν χτες και μετά τα ξέχασαν. Καλοί είναι τούτοι. Απρόσεχτοι, ανεύθυνοι, ενθουσιώδεις υπάλληλοι της Αυτοδιοίκησης

Η Αυστραλία αποφάσισε να θανατώσει 2 εκατ. άγριες γάτες από τα περίπου 6 εκατ. που υπολογίζεται ότι ζουν επί του εδάφους της, μέχρι το 2020. Η κυβέρνηση της Αυστραλίας διατείνεται ότι με αυτό τον τρόπο θα προστατεύσει το οικοσύστημα, καθώς οι γάτες και, συγκεκριμένα, οι αγριόγατες ζουν ελεύθερες στη φύση υποχρεωμένες να κυνηγούν την τροφή τους, πράγμα που αφανίζει ετησίως το 4% του πληθυσμού των πουλιών. Υπολογίζεται ότι οι γάτες αυτές σκοτώνουν 1 εκατ. πουλιά και 1,7 εκατ. ερπετά την ημέρα! Οι Αρχές έχουν αποφασίσει να τις θανατώσουν ρίχνοντας λουκάνικα με φόλες από αεροπλάνα. Τα λουκάνικα αυτά θα περιέχουν κρέας καγκουρό, κοτόπουλο και το δηλητήριο «1080», που είναι θανατηφόρο για τα ζώα. Εφόσον οι γάτες φάνε το δηλητήριο μέσα σε 15 λεπτά θα είναι νεκρές.

 21.5.19 Τρίτη. Σινέ στο υπόγειο Άστυ δίπλα στο κολαστήριο του αρχηγείου της Kommandatur. Ωραία ζευγαράκια. Κατάλληλα ζευγαρωμένα βλέπουν τους παράφορους και παράνομους έρωτες στην οθόνη από το χέρι του Λιντς. Μαζί κι εγώ και άλλες μοναχικές δυνάμεις. Η Mπέμπα δουλεύει απανωτά 12ωρα.

Εν συνεχεία διασχίζω όλη την Αθήνα με το πόδι. Mέσα από τα Εξάρχεια στο Πεδίον του Άρεως που μπορείς να το περπατήσεις πάλι. Στην οδό Aντωνιάδου δίπλα από την ΑΣΟΕ, οι καταραμένοι έχουν τα καμινέτα και τις φλέβες έτοιμες για τρύπημα. Κάποιος ναρκομανής έχει γράψει με κεφαλαία γράμματα την ιστορία της ζωής του σε όλους τους τοίχους της περιοχής, αλλά είναι δυσανάγνωστα δεν βγάζουν νόημα μοιάζουν με ταϊλανδέζικα. Κάτι για αστέγους, για πεινασμένους, για αδικία. Προσπαθώ να αποκρυπτογραφήσω. Άδικος κόπος: τα κεφαλαία γράμματα όλο και μικραίνουν έξω από το σπίτι του αποβιώσαντος Αθηναίου φυσιοδίφη Γιώργου Χαρωνίδη καθώς κατεβαίνω τη Δεριγνύ. Μέχρι που φτάνω στη νηφαλιότερη γραφή κάποιου άλλου: «Πέφτω, η πρόσκρουση μετράει κι ύστερα η ψυχή πετάει».

22.5.19 Τετάρτη. Ο γύρος της Αθήνας όχι σε 80 λεπτά αλλά σε 8 ώρες. Από το σπίτι μου στην Τράπεζα Σεπολίων κι από εκεί στην πλατεία Συντάγματος όπου δουλεύει (προσωρινά) η Μπέμπα κι από εκεί μέσω Εξαρχείων στο φοιτητικό εστιατόριο του Πολυτεχνείου. Κακό φαγητό αυτή τη φορά, αλλά πάντα ωραία τα κορίτσια της Αρχιτεκτονικής και ωραιότερα συνθήματα «Σιγά σιγά σιχαίνεσαι ό,τι γίνεσαι». Πολύ σωστά γιατί εσείς φτιάχνετε αυτά τα εκτρώματα στην πόλη. Πώς γίνεται τέτοια ωραία πλάσματα να κάνετε εξαμβλώματα; Η δική σας η γενιά τα έκανε αυτά, λένε εν χορώ οι κορασίδες της γραμμής και του μέτρου, αλλά και της επαναστατικής βίας.

Ακολούθως σινέ Δαναός. Φλύαρη γαλλική ταινία. Ασυγκρίτως σημαντικότερα τα «ασήμαντα» της πόλης αλλά πού και πώς να τα καταγράψεις όλα τα χαμόγελα, τα φτωχά στολίδια στις βιτρίνες, τα σπρωξίματα, τις παραβάσεις, την επιθετικότητα, τη ζητιανιά, την υποταγή. Μένουμε στάσιμοι σε μία κατάσταση, μισούμε από συμπαράσταση. Επιστρέφω ξεθεωμένος στην τηλεόραση μέχρι τις δύο το πρωί: προαλειφόμενοι δήμαρχοι και υποψήφιοι ευρωβουλευτές, διαμερισματικοί και κοινοτικοί παράγοντες, το κόμμα του Ψινάκη, του ξεβράκωτου ψευδο-οικολόγου Βεργή, η Ζωή κι ο Βαρουφάκης άλλο επίπεδο, μια εμφάνιση αστραπή του Λαγού και του Κασιδιάρη στον Παυλόπουλο, που αρνούνται τα εγκληματά τους αλλά υπόσχονται ότι θα κάνουν καλύτερα, ενώ ο Καρατζατέτοιος στο δικό του κανάλι με τα μαλλιά βουτηγμένα στην καραμπογιά εκθειάζει τον ευρωσκεπτικισμό, όπως επίσης και o σκοπιανοφάγος Βελόπουλος με τις αλοιφές και τις επιστολές του Ιησού που κατ’ αποκλειστικότητα παρουσιάζει και που αποκλειστικά έχουν γραφτεί από το χέρι το ίδιο του Χριστού.

 «Σιγά σιγά σιχαίνεσαι ό,τι γίνεσαι» αλλά και «Ό,τι μεγαλώνει στη μοναξιά γίνεται άγριο». Τα δύο συνθήματα πάνε γάντι και σε μένα.

 

Δημήτρης Τζουμάκας