Ετικέτα: Γεωργία Βενετσανάκη
-
Την ημέρα που πέθανε ο πατέρας * Γεωργία Βενετσανάκη
Το κορίτσι έφυγε στο δάσος. Με βήματα γοργά περπατούσε το μονοπάτι που της έδειχνε το φως. Σταματούσε κάτω από κάθε λευκό κορμό. Τα μάτια της έψαχναν ανάμεσα στα ξερά φύλλα. Ο ήλιος που περνούσε από τα κλαδιά θα τη βοηθούσε να βρει ξανά τα γαλάζια λουλούδια, το σημάδι πως σε εκείνο το σημείο θα…
-
Μια παραπλάνηση * Γεωργία Βενετσανάκη
Ήταν άκαρδη εκείνη η συκιά έξω από το παράθυρό μου.Ξυπνούσε κάθε άνοιξη δίχως να νοιάζεταιγια τη μυρωδιά που βλάσταινε στον νου μου.Όμως επέμενε να εκκρίνει το γάλαπου με θήλαζε ερήμην μου,να βγάζει το χνούδιπου κοκκίνιζε τις παλάμες μου.Ήταν άκαρδη. Τα πρωινά δεν μου έδινε αξία.έπιανε συζήτηση με τα πουλιά.Τα μεσημέρια όμως έβαζε τον άνεμο…
-
Ένα Ποίημα * Γεωργία Βενετσανάκη
O ήλιος ξημέρωνε κι εσύ μ’ έντυνες μέσα στον ύπνο μου έβαζες τις κάλτσες μου άρεσε να νιώθω τα χέρια σου στο δέρμα είναι που αποζητώ το χάδι (όπως όταν)
