Ετικέτα: Γιώργος Μεταξάς
-
Ποίηση * Γιώργος Μεταξάς
Αφύλαχτες του τρένου οι γραμμές λακκούβες με λασπόνερα γεμάτεςτραβάν προς το σταθμό οι επιβάτεςμ’ αποσκευές βαριές από στιγμές. Ενθύμια νεκρών παντού στους δρόμους αδέσποτα στα κράσπεδα γαβγίζουναλλοίμονο σ’ αυτούς που δεν γνωρίζουντους άγραφους που μας ορίζουν νόμους. Μα όταν το Νεκρόδειπνο αρχίζει μια αίγλη ξάφνου νιώθεις ξεπεσμένη η χαρμολύπη που κρατάς κρυμμένηστα γιορτινά ντυμένη…
-
Δύο ποιήματα * Γιώργος Μεταξάς
Μνήμη Κλαδιά από γερμένες μπανανιέςσαν ξωτικά μου δείχνουνε το δρόμο,λωτοί μες σε λιμνάζοντα θολά νεράτις σκέψεις μου ευωδιάζουνε,κοράκια όταν αρχίσουν οι βροχέςσ’ αρτόδενδρα κουρνιάζουνε,κι εγώ των εκλιπόντων νιώθω τις ψυχέςνα μου χτυπούν τον ώμο. Μες στην καρδιά του ταξιδιούαδιάκοπο φτερούγισμαη σύντομη ζωή σου,οι μνήμες τριγυρίζουνεσαν βγαίνει η πανσέληνοςαπ’ το βαθύ σκοτάδι,το πέρασμά σουαπ’ του Ναράι…
-
Τριγυρνώντας στη Βαλτιμόρη * Γιώργος Μεταξάς
στον Έντγκαρ Άλλαν Πόε Ένα γκρίζο λειωμένο κασκέτο φορούσες κι ένα σακάκι τσόχινο παλιάς κοπήςμε βλέμμα ανήσυχο διέσχιζες τον κόσμο της σιωπής τα βρώμικα πλακόστρωτα της πόλης που αγαπούσες. Τριγύρω σου αλυχτούσανε αδέσποτα σκυλιά κι ένα κοράκι πέταγε κοντά σου αλαφιασμένο που με φωνή ανθρώπινη και βλέμμα φοβισμένομονολογούσε συνεχώς τις νύχτες ποτέ πια. Απ’…
-
Ποίηση * Γιώργος Μεταξάς
στον Ρώμο Φιλύρα. Νευρικά μόνος βάδιζεστο κατώφλι του Άδημ’ ασθενείς σε παράκρουση συντροφιά κάθε βράδυ. Μια αγκαλιά ήταν δίπλα του οι αγάπες του όλες πιερρότοι, ο φίγκαρο με λευκές καμιζόλες. Τα φτερά του π’ ανέμιζανγίναν τώρα κομμάτια παραισθήσεις κι’ ανδρείκελα σε θολά μονοπάτια. Η ζωή του στο Ίδρυμα της ψυχής μας ή γύμνια λίγοι…
